Reisverslag:	Fotos:
Zaterdag 19 - maandag 21 april 2008:	San Francisco	San Francisco
Dinsdag 22 - donderdag 24 april 2008:	Yosemite National Park	Yosemite National Park
Vrijdag 25 april 2008:	Naar Barstow
Zaterdag 26 en zondag 27 april 2008:	Zion National Park	Zion National Park
Maandag 28 april 2008:	Bryce Canyon	Bryce Canyon
Dinsdag 29 april 2008:	Antelope Canyon	Antelope Canyon en Lake Powell
Woensdag 30 april 2008:	Monument Valley	Monument Valley
Donderdag 1 mei 2008:	Colorado rivier	Colorado rivier
Vrijdag 2 mei 2008:	Grand Canyon	Grand Canyon
Zaterdag 3 mei 2008:	Seligman (Route 66) en Las Vegas	Seligman (Route 66) en Las Vegas
Zondag 4 mei 2008:	Naar Los Angeles
Maandag 5 en dinsdag 6 mei 2008:	Santa Monica	Los Angeles
Woensdag 7 mei 2008:	Terug naar Nederland

Zaterdag 19 - maandag 21 april 2008: San Francisco

Na een vlotte rustige vlucht van 10,5 uur vliegen komen we aan in San Francisco om 12.45 plaatselijke tijd. Er is een strenge toegangscontrole inclusief foto maken en vingerafdrukken. Buiten is het 10 graden. Door de straffe wind voelt het kouder aan. We nemen een shuttle naar ons hotel Best Western in 7th street, rustig en centraal gelegen. Onze kamer, nr 216 is aan de achterkant. Het is prima maar niet luxe. Market Street is 5 minuten lopen. Het eindpunt van de Powell kabeltram is op 15 minuten. Hier kopen we een 3-dagenpas voor het openbaar vervoer. Onze verkenning van San Francisco begint met een wandeling door Chinatown. Het is hier echt alles voor en door Chinezen. Allerlei winkeltjes ook vreemde met vele soorten zwammen, gedroogde vissen, knollen en andere spullen met een geurtje. Vrolijke mensen en overdadig veel snuisterijen en kitsch. Straten lopen soms steil omhoog. De gebouwen zijn heel afwisselend: oud en nieuw, modern en klassiek, hoog en laag, gekleurd en grijs.Alles door elkaar. Het financieel centrum ligt direct achter deze wijk. Een vreemd gezicht: achter de Chineze winkels rijzen hoge wolkenkrabbers uit. We lopen Grant Avenue verder uit door de Italiaanse wijk. Uiteindelijk komen we uit bij Fishermans Wharf. Het is hier heel druk met veel winkeltjes en restaurants. We eten een fish and chips maal met een cola. Het is verder te stormachtig en te koud om te blijven. Trolley-lijn F brengt ons terug naar 7th street. Om half tien liggen we in bed. 's Nachts loeien af en toe sirenes van politie-auto's. Verder is alles stil en slapen we relatief rustig ondanks de jetlag.

De zon schijnt op zondag en er is minder wind. Op Market street, vlakbij het hotel gaan we naar een markt: vooral fruit, groenten, noten en honing. Allemaal uit Californië en meestal ook biologisch. Heel lekker. We nemen de bus, tram en trolley om naar verschillende plaatsen in de stad te gaan. Eerst met trolley 49 naar The Mission, de Latijns-Amerikaanse wijk om naar de muurschilderingen te kijken. Balmy Alley springt er echt uit: prachtige muurschilderingen over vrijheidsstrijd, tegen onderdrukking, armoede en aids. Heerlijk Mexicaans gegeten in restaurant El Dolphin , 3066 24th street. Een echte aanrader. Heel sfeervol en autentiek. We waren er de enige buitenlanders. In deze wijk wordt bijna uitsluitend Spaans gesproken. Bijna iedereen is ook Latijns-Amerikaans. Je waant je hier in Mexico.

Daarna gaan we naar de hippie-wijk Haight Ashbury. Het is hier afgeladen want er is een gratis concert in het Golden Gate Park. De meerderheid van het publiek dat richting Golden Gate Park gaat is Gothic en wij passen niet in die scene. Veel oudere hippies zijn aan lager wal geraakt en zijn nu bedelaar of zwerver. Maar de meeste jongeren hier zijn vrolijk en vriendelijk. Er is wel een goede sfeer. De vele eigenaardige en tweede-hands winkeltjes in Haight zijn kleurrijk en zweverig. Vanuit Haight nemen we de bus naar de Golden Gate. Bij de brug is het een plaatje: de heuvels, de baai, de tuinen, de wandel- en picknickplaatsen, het eiland Alcatraz en natuurlijk de mooie brug. Ook zien we nog 2 kolibries honing uit de bloemen zuigen. 's Avonds koelt het behoorlijk af. Het was een mooie dag en we kruipen vroeg in ons warme bed.

Het hotel heeft zelf geen eigen ontbijtgelegenheid. Ze werken samen met de Custom Burger naast het hotel. Je kan ook binnen door de Custom Burger inlopen. Op maandagmorgen zitten we te gokken wie nog meer met ons zal meegaan voor de trektocht van de komende dagen: Zijn het de 4 Duitse jongens of de 2 Scandinavische koppels? Of die man alleen? Bernadette wenst in ieder geval dat er in de groep meer vrouwen zullen zijn en bij voorkeur niet alleen jongeren. Vandaag nemen we de kabeltram van Powell Station naar Fishermans Wharf. Op het eindpunt moet de bestuurder met zijn metgezel de tram zelf draaien. Ook in de Shopping Plaza zijn de meeste winkeltjes van Chinezen. We kopen nog een warme fleecetrui en pyamabroek voor de komende koude nachten. Daarna wandelen we naar Coit Tower voor een mooi uitzicht over de stad. We komen langs Lombard Street. Vanhier kan je de gehele straat zien. In de verte aan de andere kant is het steile deel met de heggen. In Coit Tower zijn er eenvoudige en humoristische muurschilderingen. Een kleine lift, met plaats voor 4 personen, brnegt ons neer de top van de toren. Er is inderdaad een prachtig uitzicht naar alle kanten van de stad. Na een kleine pauze in de tuin bij de toren wandelen we door de Italiaanse wijk. In het oude koffiehuis Trieste zijn er heerlijke snacks en natuurlijk lekkere koffie. Midden in de ruimte staat een oude jukebox met dito platen en muziek. 's Avonds eten we buiten in Columbus street bij Calzone's. Lekker onder een infraroodlamp kunnen we kijken naar de langskomende parade van voorbijgangers.

Terug naar de inhoudsopgave

Dinsdag 22 tot en met donderdag 24 april 2008: Yosemite Park

Dinsdag ontbijten we om zeven uur, checken uit en om half 8 ontmoeten we in de lobby van het hotel de andere trekkers en de reisbegeleider van Footloose. We zijn blij verrast met 7 verschillende nationaliteiten! Dit is onze groep voor de komende 2 weken: Wayne: de reisbegeleider, Amerikaan, 48. Steve (29) en Fay (28): een pas getrouwd Engels stel en nog op hun huwelijksreis. Cecile: een single Canadese vrouw van 51 uit Montreal. Hildegard: een single Duitse vrouw van 44 uit Konstanz. Andrew: een single Australische man van 38 uit Sidney. Ji Eun: een 25-jarige Zuid-Koreaanse studente uit Seoul. Na een voorstellingsrondje laden we onze bagage in de trailer. Een rit door het centrum volgt en we gaan naar de Golden Gate brug. Om elkaar een beetje te leren kennen wandelen we van de ene naar de andere kant. Wayne verdeelt ons in 2 groepen. De ene groep bereidt de maaltijden en de andere groep doet de afwas. Helmut vormt een team met Ji Eun, Cecile en Fay. Bernadette zit in het andere team. Elke dag mag er een persoon de chef kok zijn en bepalen wat er op tafel komt. Vervolgens gaan we terug de stad in om de eerste inkopen voor het avondeten te doen. Wayne weet een Koreaans supermarkt te vinden. Ji Eun krijgt geld om inkopen te doen voor een Koreaanse maaltijd. Vervolgens worden we afgezet bij Lombard Street om de zig-zag naar beneden te doen. Anderhalf uur later treffen we elkaar bij Fishermans Wharf. Onderweg doen we nog de eerste boodschappen voor de komende dagen. De route langs de bergpas naar Yosemite is wegens sneeuw afgesloten. Als we via de 120 Yosemite naderen wordt het kouder en er ligt sneeuw langs de weg. Bij de ingang van het park stoppen we voor een uitzicht op de bergtoppen van het park met als kenmerk de Half Dome.

Als we aankomen bij de camping Upper Pines is het al behoorlijk fris en duister. Bij de ingang van de camping staat een uitgebreide waarschuwing voor de beren. Alles wat een geurtje heeft moeten we bewaren in een berenbox, een bruine metalen kast met een slot erop, zodat de beren er niet op af en erbij kunnen komen. Volgens het waarschuwingsbord hebben de beren dit jaar al 20 keer toegeslagen. Team A kookt vanavond Koreaans onder leiding van Ji Eun en Helmut assisteert haar. Het is een heerlijke start. Verschillende kruidige vleesgerechten en een stevig dessert op gelatine basis. Het is wel bijzonder om in een warme jas te staan koken. Het eten smaakt uitstekend. Wat een vooruitzicht op allerlei verschillende gerechten met al die nationaliteiten in onze groep. Als we daarna onze tent inkruipen is het ijskoud geworden zodat de winterslaapzakken goed van pas komen. We slapen redelijk deze eerste nacht, hoewel de rits kapot gaat en het zachtjes maar gestaag is gaan regenen.

We beginnen de dag klappertandend met een gezamenlijk ontbijt aan de picknicktafel. Deze dag is vrij te besteden. Sommigen gaan douchen: met de auto naar het housekeeping kamp. Wij gaan naar het informatiecentrum. Daarna gaan we fietsen huren , waarmee we de rest van de dag in het park rondrijden. Cecile gaat met ons mee. Wel even wennen aan die grote sturen, geen versnelling en een terugtraprem. We fietsen de hele bikingtrail door het park. De zon is goed aan het werken en het wordt helder weer met een aangename temperatuur. Als we terugfietsen naar Upper Pines steekt er een coyote de weg over. Bij Mirror Lake zetten we de fietsen aan de kant om naar het meer te wandelen. Bij het meer is het een prachtig panorama met de hoge bergen op de achtergrond. 's Avonds is het team van Bernadette aan de beurt om te koken. Deze keer neemt Hildegard de leiding en Bernadette helpt mee. Het wordt kip met citroen, salie, courgette en wortelen. Heel lekker! Alweer een succes. Wayne heeft intussen een kampvuur aangemaakt. We zitten nog een uurtje bijeen, dan onze tenten in voor de koudste nacht. Hoewel het overdag zonnig was, gaat het 's nachts vriezen.

Vandaag weer een zonnige dag. Hoewel de nacht erg koud was, hebben we daar met onze winterslaapzak geen last van gehad. Een bergwandeling naar de top van de waterval de Upper Falls staat vandaag op het programma. Het wordt een prachtige wandeling en tegelijkertijd een stevige klim. De watervallen zijn machtig in het voorjaar. De omgeving is adembenemend mooi. Gigantisch hoge grantieten rotspartijen met hier en daar nog sneeuw. De Half Dome is imposant en heeft ook nog een "wit petje". De eerste helft van de tocht gaat tot aan de voet van de Upper Falls. We zijn er in ruim een uur. De tweede helft is zwaarder. De zon schijnt fel en brandt op onze huid. Goed, dat we Waynes raad hebben opgevolgd en liters water hebben meegenomen. Het is zo zwaar, dat Bernadette bijna moet opgeven. Andrew slaagt erin haar voldoende aan te moedigen door gewoon te zeggen: Rustig je eigen tempo volgen en maar zien hoe hoog je komt. No need to hurry. Eenmaal boven aan de top van de waterval ligt er sneeuw en is er een schitterend panorama. Een soort plateau geeft uitzicht op de wijde omgeving. We blijven hier een tijdje genieten in de zon. De terugtocht is zwaar. De wind blaast een regensluier vanaf de waterval op het pad. De stenen zijn glad geworden. Omdat de zon ook nog schijnt is er regelmatig een regenboog te zien over de waterval. Ruim twee uur later zijn we terug beneden. Met de gratis shuttlebus, die elke 10 minuten langskomt gaan we naar Curry Village. Daar hadden we afgesproken om samen een pizza te gaan eten. In de bus komen we ook Hildegrad en Ji Eun tegen. De pizza's zijn zo groot dat we nog een large box over hebben voor de volgende dag. 's Avonds nog even rond het kampvuur en dan vroeg naar bed.

Terug naar de inhoudsopgave

Terwijl iedereen de volgende ochtend druk is met tenten opbreken en spullen verzamelen, bakt Bernadette voor de hele groep pannekoeken. Die gaan er goed in. Om kwart over negen verlaten we de camping met een stralende zon. We stoppen nog even bij El Capitan: een enorme steile klif uit 1 stuk. Imposant! ongelooflijk dat hierop geklommen word zonder koorden. Daarna vervolgen we onze weg richting woestijn. Barstow is waar we onze tenten opzetten voor de nacht. Midden in de Mojave Desert en kurkdroog. Gelukkig zijn er wel luxe douches. Terwijl wij met Ji Eun, Cecile en Hildegard in de outlet op zoek waren naar goedkope jeans, had de rest van de groep voor het avondeten de restjes van de vorige dagen bij elkaar gedaan, inclusief het Koreaanse toetje. Gelukkig was er ook nog een grote pizza over van gisteren. Na het avondeten blijven we nog even genieten van de zwoele avond onder de sterren met een biertje. Heerlijk na zo'n koud avontuur.

Terug naar de inhoudsopgave

Vanochtend staan we om 6 uur op, zodat we om 9.00 kunnen brunchen in Las Vegas. Een overdadige luxe in het spectaculaire nieuwe sjieke Wynn hotel. We eten ons helemaal klem, zo lekker. Daarna volgt een lange rit door de woestijn met steeds wilder wordend landschap om ons heen. Hoge plateaus met steile kliffen. Kleurrijk en verweerd. Met hier en daar nog een vlakje sneeuw. Tegen de avond komen we aan in Zion National Park. Voorafgaand aan het avondeten maken we een wandeling langs de Emerald Pools. De rotsen zijn hier donkerrood gekleurd. Bijna onzichtbaar sijpelen er nu kleine stroompjes water naar beneden om de pools te voeden. Onderweg kruisen 3 herten ons pad. We zijn net voor het donker terug beneden. Het is deze tijd van het jaar nog opvallend rustig hier. Er zijn nu voornamelijk echte wandelaars en natuurliefhebbers. In de zomer moet het hier overbevolkt zijn want er komen ruim 3 miljoen bezoekers per jaar naar Zion. De volgende dag, zondag 27 april, is vanaf de camping is de zonsopgang mooi te zien: de toppen van de rotsen worden gloeiend rood an dan daalt het zonlicht snel tot op de tenten. Hoewel het 's nachts net niet vriest stijgt de temperatuur overdag tot zo'n 25 graden. Ideaal voor een stevige wandeling.

We nemen de shuttlebus en rijden naar het startpunt voor de klim naar Angels Landing. Onderweg zijn we nog even uitgestapt bij de Court of the 3 Patriarchs, waarvan de toppen nu mooi door de zon beschenen worden. Angels Landing is een smalle en zeer hoge rots. Het laatste deel van de wandeling gaat over een smalle klif langs kettingen omhoog. Het eerste deel van de wandeling gaat zo'n 400 meter omhoog via lange en korte zig-zag paden. Onderweg komen we Cecile tegen die samen met ons verder gaat. Het uitzicht op het dal van de Virgen rivier is langs alle kanten adembenemend. Doordat de zon verder draait lijkt het relief ook telkens te veranderen. Het laatste zig-zag pad steil omhoog heet de Wiggles. Eenmaal boven kom je op een plateau met stukjes zand. Het lijkt wel een duinlandschap. We zoeken een plekje in de schaduw om te gaan lunchen. Brutale eekhoorntjes (chipmunks) springen langs onze benen en rugzakken op zoek naar etensresten. Vanaf hier start de klim langs de kettingen naar Angels Landing. Een tocht van zo'n 45 minuten. Bernadette blijft lekker in het zand zitten kletsen met Cecile en Hildegard, die intussen ook gearriveerd is. Helmut gaat de uitdaging aan en begint aan de klim. Het is druk en je moet regelmatig wachten en plaats maken voor de mensen, die alweer naar beneden komen. Windvlagen maken de tocht tot een nog groter avontuur. Eenmaal boven heb je een prachtig 360 graden panorama: het einde van het dal, het plateau, dat achter het zand verder richting de andere rotswand verdergaat en het uitzicht op de vallei met de beide rotswanden richting begin van het park en de camping. Na anderhalf uur ben ik weer terug bij Bernadette. Cecile en Hildegard zijn intussen weer verder gegaan. Wij gaan in een rustig tempo terug naar beneden.Het is inmiddels heel warm in de zon. In het dal nemen we de shuttkle naar het eind van de kloof. We wandelen langs de Virgen rivier tot aan het begin van de Narrows, waar het dal alleen nog de breedte van de rivier heeft. Het water is tamelijk wild van alle smeltende sneeuw. De avond op de camping is mooi: een prachtige sterrenhemel rondom de rode rotsen. We zitten nog lang rond het kampvuur. Naast ons ligt een groepje motorrijders al hard te snurken.

Terug naar de inhoudsopgave

Na het ontbijt gaan we op weg naar Bryce Canyon. Pas als je vlakbij bent is het goed te zien hoe bijzonder dit landschap is. Voor ons doemt het amphitheater op. We lopen vanaf Sunset Point een stuk over de kam. Het landschap beneden vol hoodoos (de pilaarachtige zuilen) is niet met woorden te beschrijven: de vormen, de kleuren, de enorme afmetingen. Telkens komen we bij een nog fotogenieker uitzicht. Hier en daar liggen nog pakken sneeuw, hoewel het tegelijk zonnig en behoorlijk warm is. De azuurblauwe lucht steekt af tegen de oranje rotsen. We lunchen in de open lucht aan een picknicktafel bij Sunset Point. Daarna gaan we naar beneden tussen de hoodoos. We doen de Navajo Loop en gaan langs Wallstreet naar de Queens Garden. De afdaling naar beneden is glibberig vanwege stukken ijs, die in de schaduw hardnekkig blijven liggen. Het is sprookjesachtig mooi. Achter elke bocht doemt een nieuw stukje paradijs op. De bomen zijn zo ongeschonden en fel groen, dat ze wel van plastic lijken. Een wonderlijke wereld met al die kleuren en vormen! Het lijkt allemaal zo onwerkelijk. Je gelooft het niet al sta je er midden in. Zelfs de drie witte wolkjes, die boven ons hangen zien er buitenaards uit: haast lichtgevend in de hardblauwe lucht. Iedereen komt "overwhelmed" terug. Dit is pas "awesome", een woord, dat Wayne veel gebruikt voor fantastische dingen.

Daarna gaan we naar de camping in Kodachrome Basin voor een overnachting in trekkershutten (het zou 19 graden Fahrenheit worden). Bij de camping aangekomen blijkt er al een andere groep in de hutten te zitten en was er een dubbele boeking. Dan maar verder naar een soort blokhut van een kennis van Wayne op zo'n twee uur rijden over de grote weg! Wayne overhaalt ons om over een kortere binnenweg te nemen. Het is een zandweg vol bochten door een heuvelachtig en woestijnachtig gebied. Kortom een soort Parijs-Dakar. Hier en daar zijn er aftakkingen. Op een gegeven moment hebben we blijkbaar een verkeerde afslag genomen en Wayne raakt de weg kwijt. Tot overmaat van ramp komen we vast te zitten in het mulle zand. Uitgraven, stenen voor de wielen, lucht uit de banden. We komen telkens enige meters verder en dan raakt de auto weer diep vast in het zand. Keren is geen optie en de trailer is loodzwaar. Uiteindelijk halen we de hele trailer leeg en kunnen we de trailer ontkoppelen en verderop keren. Tijdens het sjorren aan de trailer is Helmut door zijn rug gegaan. Hij krijgt van Wayne speciale zalf en mag de komende dagen niets meer tillen. Wayne kan de auto draaien en we rijden over een onverlichte weg naar het Bunkhouse van Easton. Onderweg eten we maar wat chips en broodjes als avondeten. Het Bunkhouse is een grote houten schuur met 3 lagen stapelbedden een kueken en een zithoek. Het is er warm en we slapen prima. De volgende ochtend blijkt dit een mooie ranch te zijn. Prachtig gelegen met rondom rode rotsen. Net het decor van een cowboyfilm. Naast het bunkhouse is een overdekt terras met tafels. Hier kookt team A onder leiding van Cecile een heerlijke couscous.

Terug naar de inhoudsopgave

Na onze brunch bij het bunkhouse rijden we door naar Page, het startpunt van de jeep-tour naar de Antelope Canyon. Dit ligt in het gebied van de Navajo-indianen. Zij beheren de Canyon en organiseren ook alle tours. Een Navajo rijdt ons met grote snelheid door de woestijn. In de Antelope Canyon is het erg druk met mensen, die camera's en statieven meesjouwen en achter elke bocht weer stilstaan om nieuwe foto's te nemen. De Canyon is een smalle doorgang, net een grot, indrukwekkend en mysterieus. Door de verschillende lichtinval hebben de rotsen allerlei kleuren. Al met al is het echter erg commercieel opgezet.

Na de tour rijdt Wayne ons naar de plek, van waaruit je van bovenaf de "horse shoe bend"-bocht in de Colorado kunt zien. Een machtig uitzicht over de diepe canyons, die de rivier heeft uitgesleten. Diep beneden ons zien we raft-boten als kleine stipjes langzaam de bocht doorkomen. Het is intussen heel warm en we staan midden in de woestijn. De wind is stevig. Het zand stuift op en schuurt. Terug in de auto rijden we door naar Lake Powell met een kleine tussenstop bij de Wallmart-hypermarkt. Lake Powell is enorm uitgestrekt. We zien de Glenn Canyon dam. Bij camping Wahweap waar we gaan overnachten is een jachthaven. Als we de tenten opzetten is de wind zo sterk dat een hele tent opgetild wordt en wegwaait, totdat die bij een bosje blijft steken. Deze avond heeft Bernadette de leiding over het koken. We maken macaroni a la bolognese, lekker makkelijk bij deze hitte. 's Nachts gaat de wind liggen en is er een schitterende sterrenhemel.

Terug naar de inhoudsopgave

Voor brunch gaan we naar het buffet in het Rainbow restaurant bij Lake Powell. We bunkeren onze buiken vol omdat we zouden gaan raften. Maar dat is afgelast wegens de te harde wind. Daarom besluiten we om morgen terug te komen en nu door te rijden naar Monument Valley. Wayne krijgt bericht dat er een grote brand woedt bij Grand Canyon. Precies op de plaats waar onze cabins zijn. We moeten afwachten wat dit betekent voor onze trip. We rijden naar de Gouldings camping in Monument Valley, midden in het land van de Navajo-indianen. De rotsen hier zijn van een bijzondere vorm en van een oranjekleurige zandsteen. Willy, onze gids is een gepensioneerde Navajo en is goed bevriend met Wayne. Hij rijdt ons gedurende drie uur als een wildeman rond in Monument Valley en stopt hier en daar om meer te vertellen over de omgeving, zichzelf en de cultuur van de Navajo. Dit doet hij met veel humor en gevoel voor drama. Wij staan op de plek waar veel Westerns gemaakt zijn en hij vertelt hoe dat in z'n werk gegaan is. De wind is intussen uitgegroeid tot een ware zandstorm. Wij zitten in een open achterbak en krijgen de volle laag. Iedereen bedekt neus en mond, maar soms moeten we helemaal wegduiken. In de verte lijkt al het zand op een dikke mist. De weg is hobbelig en vol bochten en we worden constant heen en weer geschud.

Onderweg stoppen we op een plek waar Hogans gebouwd zijn. Het zijn traditionele hutten, gemaakt van dikke boomstammen met een laag aarde erover heen. In het midden staat een kachel. Om de lucht hiervan af te voeren is er midden in de hogan in gat in het dak. We komen langs allerlei rotsformaties zoals de olifant, de slapende draak en in het bijzonder de Big Hogan, een heilige plaats met soort afdak en een rond gat in het plafond. Willy vraagt ons om op onze rug te liggen en naar boven te kijken terwijl hij op de trom en fluit een liedje speelt. Wij zingen het refrein mee. Valentino, een van de zoons van Willy, is de organisator van ons uitstapje hier. Hij heeft samen met zijn broer en zus voor ons een Navajo-taco gemaakt, die we in een van de Hogans mogen eten. Een bijzondere belevenis! Een vrouw van 92 laat ons zien hoe ze wol kamt, spint en weeft. Ook doet ze Fays haar op de Indianen-manier. Na de maaltijd is de zon al aan het zakken en de koude wind waait steeds harder. Bij de volgende stop maakt Willy een groepsfoto van ons en Wayne geeft ons hierbij de passende groepsnaam Sand in the air. De zon gaat onder achter een van de rotsformaties. Een bijzonder gezicht. Terug op de camping is het een wonder, dat onze tent nog overeind staat. Gelukkig hadden die beschut onder een rotsmuur gezet. Wayne slaapt in de trailer. Fay, Steve, Hildegard en Cecile hadden een trekkershut gehuurd. Dat blijkt een luxe, knus huisje te zijn met eigen keuken, douche, tv en DVD-speler. Heel wat anders dan het Bunkhouse van enkele dagen geleden. We gaan met de groep nog gezellig bij elkaar zitten in de hut en wat kletsen bij een glaasje wijn of sap. Daarna terug naar onze tent, waarin we voor het laatst overnachten tijdens deze trip.

Terug naar de inhoudsopgave

Vandaag terug naar de Glen Canyon voor de "motorized" raft op de Colorado. Hoewel er meer wind is dan gisteren gaat de raft wel door. Met een oudere Navajo-indiaanse vrouw als buschauffeur rijden we tot aan de dam. De laatste 2 mijl gaan door een aardedonkere tunnel. Een stukje verdrop liggen vijf boten klaar. Voor dit stukje lopen krijgen we een helm om ons te beschermen tegen muntjes, die mensen van bovenaf mogelijk naar beneden gooien! Per rubberen boot is er plaats voor 20 mensen en onze groep wordt gecombineerd met een Amerikaanse groep uit Boston. Onze "kapitein" is Brad en daarmee hebben we de leukste te pakken. "Mad Brad" zou een goede naam voor hem zijn. Hij is al een veertiger, ziet er nog uit als een hippie, is een vlotte prater vol goede humor en heeft een kritische kijk op de regering. De tocht duurt ruim 3 uur. Het gaat er niet zo wild aan toe als bij het echte raften, hoewel we vooral in het laatste stuk nog behoorlijk nat gespat worden. Het is een bijzondere ervaring tussen al die hoge rotswanden, gemiddeld zo'n 400 meter hoog. De hele tijd bochten en achter elke bocht weer een nieuw wondelijk uitzicht. Intussen vertelt Brad ons over Powell, die de Colorado samen met 9 man als eerste heeft afgevaren. Het moeten enorme avonturiers geweest zijn. 3 man hadden de expeditie onderweg verlaten en zijn nooit meer teruggevonden. De andere 6 hebben het uiteindelijk overleefd.

Als we onderweg bij een recht en rustig stuk rivier komen, grijpt Brad zijn gitaar en speelt wat 70-er jaren liedjes. Het is muisstil geworden en de rotsen fungeren als natuurlijke klankkast. Zelfs de tien uit Boston zijn eindelijk even stil. Wel weer een bijzondere belevenis. Daarna gaan we een keer aan wal op een strandje onderaan een klif met wat woestijnplanten. Er zijn daar wat figuren gekrast in de zwarte "desert-varnish" van de roodgekleurde rotsen, maar wij twijfelen of ze echt zo oud en authentiek zijn. Even voor zonsondergang bereiken we het eindpunt van de raft bij Leaseferry. Hier begint de Grand Canyon. Wayne haalt ons op en we rijden naar onze camping in Williams. Een rit van anderhalf uur. Onderweg passeren we Flagstaff, een leuk stadje. We slapen in Williams in 2 trekkershutten. Het oorspronkelijke plan om te camperen bij de Grand Canyon gaat niet door omdat het 's nachts vriest. Ook in Williams is het behoorlijk koud. Wij delen onze hut met Andrew en Wayne. Iedereen kruipt met een thermo in zijn slaapzak.

Terug naar de inhoudsopgave

Hier is het allemaal om begonnen: de Grand Canyon. Fay, Steve, Ji Eun en Hildegrad gaan de helicoptervlucht doen: bijna 200 dollar voor een half uur! Wij houden het bij de Imax film. Het is om negen uur 's ochtends nog maar enkele graden boven nul. Samen met Cecile en Andrew gaan we ontbijten in El Tovar, een luxe hotel aan de South Rim van de Canyon. Wij kunnen hier alvast genieten van het uitzicht. Bij het Information Plaza geeft Wayne instructies en beschrijft de mogelijke wandelingen. De rest van de dag mogen we zelf invullen. We besluiten het rustig aan te doen en niet naar beneden de Canyon in te gaan. In plaats daarvan gaan we een wandeling langs de Rim maken vanaf de Bright Angel Lodge richting Hopi Point. Qua uitzicht is dit ook spectaculair. Bernadette spreekt een Ranger aan om te vragen waar er fossielen te vinden zijn. Hij vertelt, dat het vlakbij is en dat hij net op het punt staat om een klas schoolkinderen mee te nemen naar het "bed van fossielen" en we mogen erachter aan. We vinden inderdaad allerlei schelpen, spons- en koraalfossielen in de rotsen. Daarna lopen we op ons gemak verder westwaarts. Even verderop staat een ranger met een doos vol chemische flesjes proeven te doen met een groep kinderen: The only rock, that bubbles is limestone (when you put a drop of acid on it)!

De uitzichtspunten zijn natuurlijk onbeschrijflijk. Niet met een camera vast te leggen. De zon begint goed te schijnen en het wordt warmer met een strak blauwe lucht. De rotsen hebben allerlei kleuren tussen roestrood en wit. We lopen tot het vierde uitzichtpunt: Hopi Point. Van hier is de Colorado op een paar plekken te zien: een streepje groen tussen de roodbruin gekleurde rotsen. Daarna nemen we de shuttle terug naar het Visitor Centre. We nemen daar de tijd om naar allerlei muziek te luisteren. Uiteindelijk kopen we 4 CD's, waarop de Indianenfluit een hoofdrol speelt. Tegen kwart voor zeven moeten we bij de Bright Angel Lodge zijn. Dit is ook de "standplaats" van de condors. Wat een statige vogels met hun enorme spanwijdte. Tegen de avond verzamelen ze zich hier en cirkelen boven de canyon. Ze scheren boven ons hoofd langs.

We gaan naar Javapai point om daar de zonsondergang te zien. Wayne heeft intussen pizza's gehaald. Het is afgeladen op de parkeerplaats. Na enige rondjes rijden komt er een plaatsje vrij. We eten onze pizza, gezeten op de rotsen van de Rim. De zon zakt aan de overkant bij de North Rim weg in een rode gloed, die zich over de diverse kammen van de canyon verspreidt. Wat een unieke gewaarwording! Daarna rijden we terug naar Tusayan, waar we nog wat gaan drinken in de pizzeria. Vervolgens gaan we nog naar het Imax-theater om de voorstelling over de Grand Canyon en de tocht van Powell en zijn mannen over de Colorado-rivier te zien. Heel spectaculair. Je krijgt het gevoel alsof je echt met een helikopter van bovenaf in de Canyon afdaalt. Ji Eun en Andrew gaan niet mee naar het Imax-theater. In plaats daarvan gaan ze samen met Wayne de containers met plastic afval en flessen legen, die we de afgelopen dagen verzameld hebben. Na deze lange dag weer terug naar Williams, naar onze hut, die Bernadette met haar drie mannen deelt.

Terug naar de inhoudsopgave

Vanochtend kunnen we onze slaapzakken weer inpakken. De volgende nachten slapen we weer in hotels. We ontbijten buiten in de zon aan de picknicktafel voor onze trekkershut. De anderen zijn hier ook naartoe gekomen. Dan is het vlug inladen en gaan we richting Las Vegas. De eerste stop is in Seligman op de Route 66. Het is hier een allegaartje van jaren 50-ikonen. Inclusief de nozems en andere oudere jongeren, die hier lui rondhangen. De auto's zijn stuk voor stuk "Grease Lightnings". Een ervan heeft als nummerplaat "Here comes trouble". We struinen langs de vele kraampjes en winkeltjes met idols van motorfanaten: veel leer, metaal en ander stoer spul. Onze buurman Pieter is sinds enkele jaren ook een fanatiek motorrijder. Voor hem kopen we een passend Route 66 shirt. Op de rug staat een rode motor, zoals hij ook heeft. Het weer is vandaag zalig: warme zon en een strak blauwe lucht. Het landschap onderweg blijft woestijnachtig met veel hoge heuvels, begroeid met struiken en boompjes, die goed bestand zijn tegen de droogte. .

Las Vegas bezorgt ons een "culture shock". We overnachten in hotel Alexis Park, dat ligt in een zijstraat van de Strip, de kilometerslange uitgaansstraat. Onze "kamer" blijkt een ruime suite te zijn. Een zitkamer met een TV, een bankstel en een keuken. Dan een evengrote slaapkamer met 2 2-persoonsbedden en eveneens een TV. Ook in de badkamer is er een telefoon. Als we buiten komen staan we in een tuin met prachtige bloemen en palmbomen. De grote hotels aan de Strip hebben allemaal een vrij toegangelijk casino in de hal, waar je ook 'smorgens al (of nog) mensen tegenkomt. 's Middags is het al een drukte van belang maar tegen de avond is het helemaal een gekkenhuis. 's Avonds gaan we met z'n tweetjes naar Zumanity, de sensuele show van Cirque du Soleil in Hotel New York New York. Hiervoor hebben we 's middags de laatste kaartjes kunnen bemachtigen. De entourage is prachtig. Heel bijzonder is het podium, dat bij wisseling van acts in delen naar beneden verdwijnt. De show is mooi voor wat betreft de acrobatische acts met voor een groot deel artiesten met een naakt bovenlijf. Deze acts worden echter aan elkaar gepraat met banale sexsketches. Blijkbaar wel Amerikaanse humor, want het grotendeels Amerikaans publiek ligt dubbel. De mooiste act is er een van twee meisjes, die als een soort zeemeerminnen allerlei toeren uithalen in een grote ronde aquariumkom. We nemen een taxi terug naar het hotel en drinken de rest van Waynes wijn in ons dubbelbad.

Terug naar de inhoudsopgave

Om kwart over acht hebben we al onze spullen in de trailer gedaan. We nemen afscheid van Cecile, die nog een dag langer in Las vegas blijft en dan rechtstreeks naar Montreal vliegt. Met Cecile hebben we het meest opgetrokken. Haar zangerige Canadese accent en de gele afwashandschoenen blijven we ons herinneren. Daarna hebben we een superdeluxe brunch met champagne in het Mandalay Hotel, een gigantisch complex met vele restaurants, natuurlijk een groot casino en grote fonteinen binnen. Ne de brunch is het tijd om afscheid te nemen van Steve en Fay, die hun "honeymoon" nog enkele dagen voortzetten in Las Vegas. Met z'n vijven en Wayne als chauffeur gaan we richting Los Angeles. Het is druk op de weg en met enkele tussenstops bij benzinestations komen we tegen 4 uur in de middag in Los Angeles aan. Vanuit de heuvels zien we een laag smog als een mistsluier boven het centrum hangen. We rijden door de armere wijken. Het lijkt net Mexico. In Hollywood maken we een korte stop om even op de Walk of Fame te lopen. Als extraatje maakt Wayne nog een rondje door Beverly Hills. Heel ruim opgezet met ogenschijnlijk gewone maar ook extravagante villa's. Dan gaat het richting Santa Monica. Hoewel hij er nog niet geweest was, komt Wayne precies bij ons hotel Carmel uit. Het is heel centraal gelegen tussen de strandboulevard en de winkelpromenade. Ons laatste afscheid van de groep: van Wayne, een natuurtalent als reisbegeleider, van Andrew, vaak als eerste op, altijd behulpzaam en een uitstekend fotograaf, van Ji Eun, altijd netjes gekleed en ook op de campings regelmatig met haar laptop te zien en tenslotte Hildegard, onze superwandelaar en altijd in om winkeltjes af te struinen. We hadden het echt getroffen met zo'n leuke groep.

Terug naar de inhoudsopgave

De receptionist in Hotel Carmel lijkt wel een "Griekse god" met zijn blonde krullenkop. Hij is heel behulpzaam en zorgt alvast voor een reservering van de taxi voor de laatste dag. We hebben een kamer op de eerste verdieping aan de straatkant. Voor frisse lucht kunnen we kiezen tussen een luidruchtige airco of raam open met lawaai van het verkeer. Het meubilair is echt ouderwets met twee hoge bedden waarop ook nog een dubbele matras ligt. Het ontbijt bestaat uit koffie, thee of fruitsap en koffiekoeken. Dit alles in een hoek van de entree van het hotel. Vandaag gaan we de Main Street aflopen van Santa Monica naar Venice. Dit is een lange straat met veel bijzondere winkeltjes, boetiekjes en eetgelegenheden. Voor de lunch kiezen een Mexicaans restaurant uit. We zitten lekker buiten op een terras. Aan een tafel in de hoek ontdekt Bernadette enkele "goed verzorgde" mannen met een bijzondere uitstraling. Het blijken dan ook acteurs te zijn, die hun script aan het doornemen zijn. 's Ochtends was het nog wat bewolkt en fris, maar gedurende de dag wordt het warmer en breekt de zon door. Vanuit Venice lopen we over de strandboulevard terug. Het is er vrij rustig. De pier van Santa Monica doet wel wat aan Scheveningen denken. Er zijn wat attracties voor de jeugd en een reuzenrad. Verder wat eettentjes en souvenirkraampjes. De pier eindigt met een steiger, van waaruit volop gevist wordt. 's Avonds gaan we wat eten in het Griekse restaurant in de winkelpromenade. Aan de muren hangen foto's van alle beroemdheden, die hier blijkbaar ook geweest zijn. Wat wel opvalt, is dat er hier geen alcohol geschonken wordt.

De laatste koopjesdag kan beginnen. We gaan de winkelpromenade en de omliggende straatjes eens door. Hierbij komen we de grootste olijfboom ter wereld en het eindpunt van Route 66 tegen. In de namiddag nog wat op het beroemde baywatchstrand liggen. Helmut treft het niet, want er zijn alleen maar mannelijke baywatches. Een van de andere attracties van Santa Monica is natuurlijk het Bubba Gump restaurant. Hier zijn ook opnames gemaakt van Forrest Gump. Vanuit het restaurant heb je een mooi uitzicht op het strand richting Malibu en de heuvels. Een van de obers is ook echt een Tom Hanks look-alike. Het eten is heerlijk en de toetjes zijn reusachtig. Na het eten blijven we op de boulevard hangen om de zonsondergang te zien. De zon verdwijnt langzaam achter de heuvels bij Malibu. Een prachtige afsluiting van een mooie reis!

De wekker gaat om 5 uur 's morgens en de taxi staat al te wachten als we beneden komen. Het is zowaar al druk op de weg als we op de rondweg komen. Gelukkig nog geen files en ruim 20 minuten later zijn we al op het vliegveld. Er is nog niemand bij onze check-in en een half uurtje later zijn we al op het passagiersdeel van het vliegveld. Dat valt tegen als je het hier vergelijkt met Schiphol. Er zijn 3 kleine winkeltjes en zo'n 5 barretjes. Tijd voor een laatste Amerikaans ontbijt. Onze vlucht gaat over de Rocky mountains (ons volgende avontuur?). We hebben een overstap in Minneapolis. Het wordt spannend want we zijn met 45 minuten vertraging vertrokken en we hebben nu nog 40 minuten om over te stappen. Het blijkt mee te vallen en binnen 20 minuten zitten in het vliegtuig naar Amsterdam. Het is een comfortabele airbus. Na een rustige vlucht komen we om kwart over zes 's morgens aan op Schiphol. Het was een indrukwekkend avontuur waarbij we hoofdzakelijk in een droog woestijngebied geweest zijn. Buiten schijnt de zon en het begint al warm te worden. Het is toch wel een verademing om in zo'n mooie groene omgeving te wonen.

Terug naar de inhoudsopgave